โต๊ะกับเก้าอี้


โต๊ะกับเก้าอี้" ก็คือเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน
 
 โต๊ะกับเก้าอี้" ก็คือเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน
 >>ที่แทบจะทุกบ้านต้องมี …..
>>แต่ละบ้านก็จะมีโต๊ะและเก้าอี้แต่ละแบบไม่เหมือนกัน
>>แตกต่างกันตามการใช้งานและฐานะของผู้เป็นเจ้าของ
>>โต๊ะกับเก้าอี้นั้นเป็นของคู่กันที่ไม่จำเป็นต้องใช้คู่กันในทุกครั้ง
>>
>>บางทีเราอาจแค่ต้องการนั่งบนเก้าอี้
>>และบางทีเราก็อาจแค่ต้องการโต๊ะไว้วางของเพียงอย่างเดียว
>>แต่…ถ้ามันอยู่ด้วยกันก็จะดูสมบูรณ์แบบได้มากกว่า
 >>และประโยชน์ใช้สอยมันก็จะมากกว่าด้วย
>>เหมือนกับผู้หญิงกับผู้ชายที่เป็นของคู่กัน
>>….อย่างไรอย่างนั้น
>>
 >>มีเพื่อนคนหนึ่งถามฉันต่อว่า “แล้วตกลงผู้หญิงหรือผู้ชาย
>>ใครกันที่เป็นโต๊ะ ใครกันที่เป็นเก้าอี้” ฉันตอบไปว่า
>>“โต๊ะน่าจะเป็นผู้ชาย และเก้าอี้น่าจะเป็นผู้หญิง
>>เพราะโต๊ะสามารถมีเก้าอี้ ได้มากกว่าหนึ่ง แต่ถ้า
>>เมื่อไรก็ตามที่เก้าอี้ริจะมีโต๊ะมากกว่าหนึ่งจะดูไม่งาม
>>และสังคมจะรุมประนามทันที” (ฮา)
>>แล้วเพื่อนคนเดิมมันก็ถามต่ออีกว่า
 >>“ก็แล้วจะมีโต๊ะสักกี่ตัวในโลกนี้
>>ที่มันอยากจะมีเก้าอี้แค่เพียงตัวเดียว”
>>ฉันก็เลยตอบมันไปว่า “ก็โต๊ะเขียนหนังสือไงแก…แกเคยเห็นใครวางเก้าอี้ไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือมากกว่าห นึ่งตัวกันบ้าง
 >>
>>ไม่เหมือนโต๊ะกินข้าวกับโต๊ะรับแขก พวกนี้เจ้าชู้
>>มีเก้าอี้ตั้งเยอะ บางบ้านก็ 4 ตัว บางบ้านก็ 6
>>ตัวหรืออาจมากกว่า”
>>“อ๊ะ ..แต่โต๊ะเครื่องแป้งเค้าก็รักเดียวใจเดียวเหมือนกันนะ
>>..มีเก้าอี้ตัวเดียวเหมือนกัน” มันเสริมให้
>>“เออ..จริงว่ะ”
 >>“อาจเป็นเรื่องของขนาดก็ได้มั้งแก..ก็โต๊ะกินข้าวน่ะมันมีขนาดใหญ่
>>มันก็เลยต้องการเก้าอี้มากๆ เพื่อมาเสริมบารมี
>>เหมือนคนรวยๆชอบมีอีหนูเยอะๆไว้ประดับบารมี ส่วนโต๊ะเขียนหนังสือ
>>โต๊ะเครื่องแป้งน่ะ ขนาดมันไม่ใหญ่ >>เหมือนคนฐานะปานกลางไปจนถึงยากจน >>จะมีเมียมากกว่าหนึ่งก็เลี้ยงไม่ไหว”
>>มันอธิบายเสียยืดยาว แล้วฉันก็ฮาอีก ในความช่างคิดของ
 >>ทั้งมันและฉัน มานั่งนึกแล้วก็อดขำไม่ได้
 >>ในความเหมือนโดยบังเอิญระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้
>>และความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชาย
>>
>>มาพูดถึงเก้าอี้กันบ้าง เพื่อนมันถามฉันต่อว่า
>>“แล้วแกว่าเก้าอี้แบบไหนในโลกวะ ที่มันจะชอบมีโต๊ะมากกว่าหนึ่ง”
>>มันเล่นเอาฉันคิดนานอยู่เหมือนกัน
>>“ก็เก้าอี้ล้อเลื่อนไงวะ พวกนี้ชอบเลื่อนไปโต๊ะโน้น ย้ายมาโต๊ะนี้
>>เปลี่ยนโต๊ะอยู่เรื่อย”
>>คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นมันบ้างที่ขำ
 >>“เค้าเรียกมีรักสำรองเผื่อเลือกใช่ไหมแบบนี้” มันว่า
>>คงยุ่งน่าดูถ้าเก้าอี้ล้อเลื่อนมาเจอกับโต๊ะกินข้าว
>>เราก็เลยไม่เคยเห็นใครเอา
>>เก้าอี้ล้อเลื่อนมาตั้งกับโต๊ะกินข้าวเลยสักที
>>มันก็คงเหมือนการที่แม่เหล็กขั้วเดียวกันมันจะผลักกันนั่นแหละ
>>เราเลยไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่นัก >>ที่ผู้หญิงไวไฟจะมาจับคู่กับผู้ชายเจ้าชู้
>>โดยมากถ้าอีกฝ่ายเจ้าชู้ อีกฝ่ายจะสงบสยบอยู่เสียมากกว่า
>>มันถึงจะอยู่ด้วยกันได้ ไปด้วยกันรอด
>>
 >>ในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน
>>ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นโต๊ะกับเก้าอี้ที่สวยหรูงดงามมากมายอะไรนัก
>>
>>แค่พอดูได้ ใช้งานได้ มันก็ไม่น่าเกลียดอะไรแล้วล่ะ
>>เอาแค่แบบโต๊ะเขียนหนังสือ มีโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่ง
>>นั่งแล้วรู้สึกสบาย ถ้าเหนื่อยนักก็ฟุบหน้าหลับตาพักได้
>>
>>หรือถ้าจะสวยงามก็ขอให้มันดูสวยงามแค่อย่างโต๊ะเครื่องแป้ง
>>ที่ดูดีสวยงาม เพราะหมั่นดูแลกันและกัน >>เป็นกระจกคอยสะท้อนซึ่งกันและกัน
 >>อยู่ร่วมกันโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่งอย่างเข้าใจ
 >>
>>อย่าให้ต้องเป็นเหมือนโต๊ะกินข้าว ที่ยิ่งใหญ่ร่ำรวย
>>แต่ก็ไม่สามารถดูแลเก้าอี้ที่มีได้อย่างทั่วถึง
 >>กว่าจะแบ่งความห่วงใยมาใส่ใจแต่ละที
>>ก็คงต้องรอจนเหงาเฉาตายกันไปเสียก่อน
 >>
>>หรือไม่จำเป็นต้องสวยงามหรือหรูหรา ถึงขนาดโต๊ะรับแขก
>>ที่มีเอาไว้แค่เพียงอวดชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมา
>>ใครเห็นใครพบก็สบายใจ
>>แต่เก้าอี้(โชฟา)นี่สิช้ำ ต้องโดนโถมโดนทับไม่รู้จักเท่าไหร่
 >>เพราะใครๆก็พากันแวะ
>>
>>ถ้าจะมีความรักฉันอยากรักแบบโต๊ะเขียนหนังสือ
>>หรือโต๊ะเครื่องแป้งก็พอ ไม่ยิ่งใหญ่ ไม่หรูหรา
>>แต่อบอุ่นพอให้บ้านน่าอยู่อาศัย
>>ฉันว่าถ้าแท้จริงแล้วคนเราวัดคุณค่ากันจากภายในจิตใจ
>>โต๊ะกับเก้าอี้ก็คงไม่ต่าง
>>ตรงที่เราวัดคุณค่ามันจากประโยชน์ใช้สอยมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก
>>
 >>บางทีเก้าอี้อาจขาหักขาโยกไปบ้างนะ
>>ถ้าตั้งเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อาศัยพิงเก้าอี้เอาก็ได้
>>ก็ไหนๆเราก็คู่กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
 >>หรือบางที โต๊ะอาจสึกมีรอยบิ่นรอยขีดข่วนไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะ
>>เพราะเก้าอี้เค้าจะคอยบดบังให้เอง
>>
 >>ความจริงแล้ว
>>คนเรารักกันมันไม่ต้องการองค์ประกอบอะไรที่มากมายเลย
 >>แค่หมั่นเติมเต็มซึ่งกันและกันก็พอแล้ว
>>เพราะโต๊ะกับเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกัน เมื่อจับมาวางคู่กัน
 >>ประโยชน์ใช้สอยมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงไป
>>แค่ความสวยงามมัน(อาจจะ)ลดน้อยลงไปเท่านั้นเอง แล้วบ้านของคุณเองล่ะอยากให้มีโต๊ะกับเก้าอี้แบบไหนเคยคิดเอาไว้บ้างหรือเปล่ า………
>> >>
>>อับราฮัม ลินคอร์น เคยกล่าวไว้ว่า
>>“คนเราจะมีความสุขได้เสมอทุกเมื่อถ้าตั้งใจจะให้ตนเองมีความสุข”
>>ในความเป็นจริงเราไม่สามารถเลือกได้ดังใจเราทุกอย่าง
>>ถ้าคุณเป็นเก้าอี้
>>คุณไม่มีทางรู้ได้ในทั้งหมดทุกส่วนว่าโต๊ะของคุณเขาจะเป็นอย่างไร
 >>คุณอาจไม่จำเป็นที่จะต้องชอบในทั้งหมดของโต๊ะของคุณ
 >>และถ้าคุณเองเป็นโต๊ะ คุณก็คงไม่มีทางที่จะพอใจในทุกส่วนที่เก้าอี้ของคุณมีเพราะความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง
>>
>>ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้….
 >>
 >>ฉันเชื่ออย่างนั้น หากแต่ ศิลปะสุดยอดของการอยู่ร่วมกันคือ
>>การให้อภัย
>>อะไรที่เค้าขาดไปบ้างเราก็หมั่นเติม
>>อะไรที่เค้าเกินไปบ้างเราก็เอามาเติมให้เราเอง
>>
>>ถ้าเป็นแบบนี้เราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างงดงามมากกว่าไหม
 
======= ไม่ได้เขียนเองนะ อิอิ ยืมคนอื่นมา =================
ขอบคุณน้องชินเน้อ
 
 

3 thoughts on “โต๊ะกับเก้าอี้

  1. ₪ η ο κ ₪ says:

    ขอให้ที่มีอยู่เป็นโต๊ะเขียนหนังสือ หรือไม่ก็ โต๊ะเครื่องแป้ง นะจ๊า

ใครผ่านมาเจอก็ทักทายกันหน่อยนะคะ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s